< Kendi Siirlerim - Asil Yüreği Olanlara... - Blogcu






Had Safhası...




Yüreğimde tarifsiz bir his...

Kızsam diyorum; kızamıyorum.

Atsam diyorum; atamıyorum.

Sevsem diyorum; susuyorum.

Yaptığım şeyi sözlerle yinelemek manasız.

İçimdeki dil çok sessiz...

Konuşsam diyorum; düşünüyorum.

Suzsam diyorum; susuyorum.

Ama Acıyorum...

Yüreğim değil!

Ruhum değil!

İçim değil!

Dışım da değil!

Ben baştan sona Acıyorum...

Henüz vardım farkına.

Ben seni haddim olmayacak kadar sevmişim.

Ve sen bende haddin olmayacak kadar sevilmişsin.

Ne yazık büyük sevgim(iz)

Haddi tartışır oldu!..

Çağla Aksoy.

Renk Değiştirmek

Herkes takmış maviye...

Birileri mavi mavi ölüyor,

Birileri mavi mavi yaşıyor.

Takılmışlar tek renge...

Sanırım yaşadıkları yerden gök kuşağı gözükmüyor.

Arada yer (renk) değiştirmek lazım...


Çağla Aksoy.

Yitirdin!..

Mutluluk şiirleri yazardım sana

Sebebi sendin

Şimdi gözü yaşlı şiirler bıraktın ardında

Sebebi sensin

Elimde değil,

Sen herşeydin.

İnanamıyorum hala,

Nasıl silebildin...

Çabalarım nafile,

Çoktan bitirdin.

Çok kolaymış senin için.

Tercihini verdin.

Ne dilime ne de kolay yüreğime;

Sen gittin...

Beni sonsuza dek;

Gidişinle Bitirdin (Yitirdin)!..

Çağla Aksoy.

Kelebek...

 

İçimde yarattığın mutluluk bir kelebek gibiydi.

Az bir ömrü var kelebeklerin dediler.

İnanmadım, kendilerince söylendiler.

Kelebeğin kanatları koptu şimdi,

Ona renk veren o masum kanatları.

Onu uçuran, havayla buluşturan.

Öyle ya az ömürleri varmış kelebeklerin.

Uçmak hakkıydı o zaman.

Ama koptular terkettiler onu ve aşağı düştü kelebek.

Boşluğa...

En dibe...

Sebepsizce...

Ölseydi hayatını yaşayıp birşey demezdim de.

Görmeden öldü kelebeğim.

Uçamadan öldü...

Öldürdüler...

Düşürdüler...

Onu çok üzdüler...

Bitirdiler...

Ben şimdi kanatsız da olsa mutlu olmaya uğraşıyorum!

Yalan çıkacak söyledikleri...

Hikaye olacak, bir masal.

Görücekler;İNANAN;

Kanatsız bir kelebeği doğuruyor yeni baştan hergün.

Ama kabul etmek gerek,

Bu kanatları kırık bir kelebek,

Bu kanatları kırık bir mutluluk...

 

Çağla Aksoy.

Ne Kalem Ne De Silgi...

 

 

 

Bu kaçıncı sensizliği soluyuşum?

Bu kaçıncı sensizlikte boğuluşum?

Kendimi bulamıyorum ben bu muyum?

Neden diye defalarca soruyorum...

 

Sensizlik karanlık.

Korkuyorum karanlıktan

Bir mum yakıyorum

Kendi mum ışığımı bir umut sanıyorum...

 

İçimde bir zehir sanki,

Ölümcül derecede miktarı fazla.

Atmak istiyorum; kusacak bir nefretim dahi yok.

İçimdeki zehirle büyüyorum...

 

Siyahta,beyazda ve ikisinin arasında,

Yüreğimde dinmek bilmeyen o derin sızıda,

Günün başlangıvı, bitişi ve arasında,

Heryerde senin olmana dayanamıyorum...

 

Ne yapsam diye düşünüyorum.

Silmek istesem silgi,

Karalamak istesem kalem bulamıyorum.

Silgiyle 'unutmak''ı silip, kalemle Seni yazıyorum...

 

Çağla Aksoy.

« Önceki ::